بچه های کارشناسی علوم آزمایشگاهی-همدان

ديروز با دوستان سفري كوتاه داشتيم در ميانه راه باراني كوتاه باريدن گرفت.هركس بدنبال سرپناهي براي در امان ماندن از باران ومن به آن مطلبي ميانديشيدم كه ميگفت: وقتي باران ميباردسعي كن قطرات آنرا در دستت جمع كني ومرا به اندازه آن قطرات دوست بدار هر چند اندك باشد وبدان كه من تورا به اندازه قطراتي جمع نكرده اي دوستت دارم.وزمين چقدر از اين قطرات را جمع كرده بود واي كه زمين چقدر مارا دوست دارد.شايد به اين دليل است كه فرزندآنيم وبه آغوشش باز خواهيم گشت.

اي زمين اي مادر همه ما چقدر در حقت بد كرده ايم تو كه چنين مارا دوست داري وما چقدر خوارت ميكنيم.هر چيز بزرگ را به آسمان نسبت ميدهيم وهر پستي را به خاك.ما را ببخش اي همه بخشش وسخاوت كه با تو چنين بد معامله ميكنيم.كه اگر روزي مارا از خود براني در آن آسمان كه  بزرگش ميداريم معلق خواهيم ماند.